เมื่อเช้าหิ้วบอลไปซ้อมเสริฟกับน็อคบอร์ดที่สนามเทนนิสใกล้ๆบ้าน มีคุณฝรั่งเดินเข้ามาคุย บอกกำลังหาคนซ้อมด้วย เค้าถามว่า “ยูเล่นอยู่ level ไหน”

ตอบไปว่า “3.5 มั้ง” บอกไปทั้งๆที่ในใจก็คิดว่าตัวเองอยู่ระดับ 4.0 แต่ด้วยความเคยชินที่เอะอะอะไรบอกต่ำกว่าความจริงไว้ก่อน ก็เลยว่าไปตามนั้น

เค้าบอกว่า เค้าอยู่ level open กำลังหาคนซ้อมด้วยอยู่
ตอนได้ยินว่าเค้าเป็นระดับ open นี่ก็ออกจะดีใจอยู่ไม่น้อยที่มีนักเทนนิสระดับ open มาชวนเล่น เพราะหายาก
คุยกันต่อซักแป๊บลูกศิษย์เค้ามาพอดี ก็แยกย้ายกันไป

แต่จะว่าดีใจ มันก็ไม่สุด เพราะยังหวาดๆ ว่า “จริงเปล่าวะ”

คนอเมกันที่เล่นเทนนิสเนี่ย ส่วนใหญ่เค้าเล่นเทนนิสกันจริงๆจังๆมาก ทั้งคนเริ่มเล่น คนเล่นพอเป็น และคนที่เล่นแบบแข่งขัน ไม่ว่าระดับไหนก็ชอบเล่นเซตกันทั้งนั้น และชอบที่จะเป็นคนชนะกันเสียด้วย ตีเป็นหรือไม่เป็นไม่รู้อ่ะ แต่อยากชนะ แต่ไม่มีตุกติกนะ แฟร์ๆ แต่ทุ่มสุดตัว

ก็เพิ่งมารู้ตอนมาอเมกา ว่าเค้าจะมี level ให้คนเล่นเทนนิสแต่ละคนสามารถกำหนดระดับ (level) ของตัวเองได้ หรือไปให้ coach ที่มี certificate กำหนดระดับให้ก็ได้ เพื่อสามารถเข้าไปเล่นใน league ได้ตามระดับของตัวเอง ซึ่งตามเมืองใหญ่ๆที่คนเยอะๆนี่ มี league ให้เล่นได้ทั้งปี

level ก็เริ่มตั้งแต่หัดเล่น ยังเพิ่งเคยตี หวดๆไปเรื่อย ก็ประมาณ 1.0 – 2.5

ที่เริ่มตีเป็นแล้ว บังคับลูกให้อยู่ในคอร์ดได้ ก็ประมาณ 3.0-3.5
ที่เริ่มเล่นเกมได้ ตีลูกได้หลากหลาย ตีท็อปสปินได้, สไลด์ได้, ซ้ายได้,ขวาได้, หยอดได้ ก็ประมาณ 4.0-4.5
หรือที่เล่นแบบแข่งขันเลย ก็เป็น open

แต่ที่รู้สึกตลก,และทึ่ง,และอึ้ง,ไปพร้อมกันคือ ด้วยความมั่นใจในตัวเองของฝรั่งอเมริกันที่มักจะมีกันเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ก็มักเห็นคน rate ตัวเองสูงกว่าความสามารถที่ตัวเองมีอยู่เสมอ

ที่เห็นส่วนใหญ่ก็มัก rate ตัวเองเป็น 3.5 ทั้งๆที่ยังเริ่มหัดเล่น ตีลูกให้อยู่ในคอร์ดยังไม่ได้, ตีกลับไปให้ตรงกับคนที่ตีด้วยยังไม่ได้ , ลูกพุ่งเข้ามาหาตัวก็ยังลนลาน, หวดแร็คเก็ตสะเปะสะปะ อะไรแบบนั้น แต่ก็ rate ตัวเองว่าเป็นระดับ 3.5 หรือเผลอๆ 4.0 ก็ยังเคยเห็น

เรื่องความมั่นใจของฝรั่งอเมริกันนี่ เคยได้ยินคนพูดตลกๆไว้ว่า คนไทยรู้ 5 ก็บอกว่ารู้แค่ 3 แต่ฝรั่งอเมริกันนี่ รู้ 5 แต่บอกว่ารู้ 20 โน่น, หรือ คนไทยรู้แต่ไม่พูด ส่วนฝรั่งชอบพูด แต่จริงๆก็ไม่ได้รู้หมดหรอก มาเห็นกับตัวเองถึงเข้าใจ ไม่ใช่แค่เรื่องเทนนิสอย่างเดียว ที่เคยสอนหนังสือทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ก็เป็นเหมือนกัน

เรื่องนี้คงพูดยากว่ามันดีหรือไม่ดี เรียกว่ามันเป็นความแตกต่างของ style น่าจะเหมาะกว่า เอาความถ่อมตัวเวอร์ของคนไทยกับความมั่นใจของฝรั่งอเมริกันมารวมกันหารสอง อาจออกมาพอดีก็ได้

เคยได้ยินน้องคนไทยคนนึงเล่าให้ฟัง ว่ามี professor อเมริกันพูดถึงการ “ถ่อมตัว” โดยยก quote ของนายกหญิงของอิสราเอลไว้ว่า don’t be so humble you’re not that great

“เฮ้ย ไม่ต้องถ่อมตัวมากเกินไป เอ็งไม่ได้สุดยอดขนาดนั้น” เป็น quote ที่ประชดหน่อยๆ สำหรับคนที่ชอบถ่อมตัว เพื่อจะได้รับคำชมมากเข้าไปอีก

อย่างนี้มั้งเลยแทบไม่ค่อยเจอหรอกที่จะเห็นฝรั่งอเมริกันถ่อมตัวกันทั้งน้อย ทั้งมาก ส่วนใหญ่รู้อะไร ทำอะไรเป็น ก็บอกกันไปตามนั้นด้วยความมั่นใจ (แม้บางครั้งจะเข้าขั้น มั่นใจไร้สติ ก็เหอะ)

เห็น quote นี้แล้วนึกถึงรูปบน facebook ที่เคยเห็น ที่โพสท์รูปแต่งหน้ามาเต็ม, แต่งภาพซะขาวจั๊วะ, เอียงข้างเข้ามุมที่หน้าเรียวสุด แต่ดันโพสท์ใต้รูปว่า “หน้าสด เพิ่งตื่นนอน” “วันนี้หน้าเยินมากเลย” อะไรแบบนี้

พูดอะไรต่อไม่ถูก นอกจาก “…แหม่…”

Advertisements