บ่ายวันเสาร์ของฤดูใบไม้ร่วง ที่เมืองเล็กๆเงียบสงบตอนเหนือของนิวยอร์ค ผมตั้งใจขับรถออกไปทำธุระ แต่officeที่จะไปเกิดปิด ผมก็เลยขับรถเล่นไปเรื่อยๆ เปิดกระจกให้ลมเย็นสบายๆพัดเข้ามาในรถ ระหว่างทางเจอร้านขายของในปั้มน้ำมันเล็กๆ ห่างจากเมืองไปไม่กี่ไมล์ ผมจอดรถเข้าไปซื้อโค้กขวดนึง แล้วออกมานั่งที่เก้าอี้เหล็กหน้าร้าน …

ร้านอาหารตรงข้ามฝั่งถนนเปิดเพลงแจ๊สลอยแว่วมาเบาๆ…

รถวิ่งผ่านไปและมา แดดตอนบ่ายแก่ๆโดนเงาของต้นไม้ใหญ่หน้าร้านบังไว้ เหลือแค่แสงอุ่นๆส่องลงมากลั้วกับลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วง …

ลมพัดใบไม้ให้ไหวไป แสงแดดแอบส่องมาเข้าตา ผมมองขึ้นไปเห็นสีเขียวเข้มของใบไม้สลับกับสีขาวอมส้มของแสงอาทิตย์ เป็นประกายระยิบอยู่บนยอดไม้ … หญิงสาวคนหนึ่งกล่าวทักทายระหว่างเดินผ่านผมเข้าไปในร้าน ผ่านไปซักครู่เธอกลับออกมาพร้อมของติดมือเล็กน้อย แล้วเดินอ้อมไปขึ้นรถขับจากไป…

ผมมองผ่านกระจกหน้าร้านเข้าไปด้านใน เห็นเงาสะท้อนของตัวเองลางๆที่บนกระจก และเห็นเด็กหนุ่มคนที่เพิ่งทอนเงินให้ผมเมื่อสิบนาทีก่อนหน้า ยืนอยู่หลังเคาท์เตอร์ กำลังสาละวนกับการจัดของบนชั้น…

เสียงคำรามของมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ดังลอยมาจากที่ไกลๆ … ไม่กี่วินาทีจากนั้น กลุ่มมอเตอร์ไซค์เจ้าของเสียงก็วิ่งผ่านมา… และผ่านไป… ลมพัดใบหญ้าริมทาง ไหวไปตามแรง … ลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วงยังคงพัดมากระทบผิวของผมอยู่เหมือนเดิม

โค้กในมือด้านซ้ายที่ผมใช้แขนพาดไว้กับพนังพิงเกือบหมดขวด… ผมหยิบกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์บนโต๊ะที่ทำจากเหล็กเส้นสีดำ ที่ถูกดัดจนเป็นลายโค้ง มีแผ่นไม้กลมถูกตัดวางไว้เป็นพื้นโต้ะ… ลุกขึ้นและเดินจากเก้าอี้เหล็กตัวนั้นอย่างอิดออด …

ก่อนสตาร์ทรถ… ผมยืนอยู่ข้างรถ ยืนมองร้านขายของเล็กๆนั้นอีกครั้ง นึกขอบคุณที่ office นั้นปิด … นึกขอบคุณที่ตัดสินใจขับรถออกมาเรื่อยๆ… นึกขอบคุณแสงแดดของบ่ายวันเสาร์ … นึกขอบคุณใบไม้สีเขียวเข้มบนกิ่งของต้นไม้ใหญ่หน้าร้าน…

ผมมองเห็นตัวเองยืนยิ้มจากเงาสะท้อนของกระจกด้านข้างรถ… ลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วงยังคงพัดมา …เอื่อยๆ … สม่ำเสมอ …

Life in slow lane

Advertisements