ตั้งแต่มาอยู่ที่อเมริกา คลิปวีดีโอที่ไม่เคยดู ก็ได้ดู อะไรที่ไม่เคยเห็น ไม่เคยได้ฟัง ก็ได้เห็น ได้ฟัง ช่องทางหลักๆก็จากอินเตอร์เน็ทนี่แหล่ะ YouTube เป็นช่องหลักเลย คงไม่พูดแล้วกันว่าอะไรบ้างที่เป็นสิ่งต้องห้ามในเมืองไทย มากมายครับ

อะไรดลใจให้เขียนเรื่องนี้ คำตอบคือ หนังเรื่อง Insect in the backyard ครับ

หนังที่สร้างโดยผู้กำกับชายที่แต่งตัวเป็นผู้หญิง หนังพูดถึงประเด็นปัญหาสังคมที่เกิดขึ้นจากการกำหนดให้มีเฉพาะเพศชาย-หญิง เท่านั้น อันนี้ตามที่ได้ยินจากผู้กำกับนะครับ ฟังแค่นี้ผมว่าก็น่าสนใจแล้ว

หนึ่งในคณะกรรมการที่นั่งประชุมเพื่อเซ็นเซอร์หนังเรื่องนี้ พูดถึงฉากที่รับไม่ได้อย่างมาก คือฉากร่วมเพศทางทวารหนัก ถ้าฉากนี้คณะกรรมการเห็นว่ารุนแรง ทำให้สังคมเสื่อมศีลธรรม จะทำโมเสค ผมว่าก็สมน้ำสมเนื้อ แล้วปล่อยให้ฉายหนังเรื่องนี้ไป แต่ผมคิดว่ามันมีมากกว่านั้น

ผมคิดว่ามันเป็นประเด็นที่อยู่ในหนังมากกว่า แต่ในเมื่อผมยังไม่มีโอกาสได้ดู ได้ดูแต่ trailer กับบทสัมภาษณ์ ผมก็ไม่รู้จะพูดถึงว่าอย่างไร เซ็งงงงง

มีเรทติ้งหนังของประเทศไทยที่อยู่ในระดับสูงสุดคือ ฉ20 คือให้ดูเฉพาะคนอายุ 20 ขึ้นไปแล้วเท่านั้น แต่กลายเป็นว่า หนังเรื่องนี้ได้เรทติ้งใหม่คือ “ห” หรือแปลว่า ห้ามฉาย แล้วมันแปลว่าอะไรครับ แปลว่าแม้แต่ผมที่มีอายุเกือบจะสี่สิบเข้าไปแล้ว ก็ยังมีวุฒิภาวะไม่เพียงพอที่จะตัดสินใจ ดู หรือไม่ดู หนังเรื่องนี้ด้วยตัวเอง คณะกรรมการก็เลยตัดสินใจแทนตัวผมให้ว่า ผมไม่ควรต้องดู

มีเรื่องที่ผมสงสัยมานานแล้วกับการจัดเรทติ้งของหนังกับเรื่องสิทธิการเลือกตั้ง เราให้คนที่อายุ 18 ปี สามารถมีสิทธิลงคะแนนเสียงเลือกตั้งได้ อันนี้เรื่องใหญ่มาก เรื่องสำคัญของประเทศชาติ มันแปลว่าเราเชื่อว่าคนอายุ 18 ปี มีวุฒิภาวะพอที่จะทำสิ่งสำคัญของประเทศ แต่เรากลับไม่เชื่อว่า คนอายุ 18 ปี จะมีวุฒิภาวะพอที่จะเลือกหนังดูด้วยตัวเองได้ ทั้งๆที่คนอายุ 18 ปี ตอนนี้หาโหลดหนังดูได้จากอินเตอร์เน็ท ได้เร็วกว่ารอดูจากโรงภาพยนต์เสียด้วยซ้ำ

ประเพณีอันดีงาม สำหรับผม ไม่ใช่การใส่ชุดไทยในวันศุกร์ ไม่ใช่การจัดประกวดมารยาทในโรงเรียนแล้วให้รางวัลกับคนที่ไหว้สวย ประเพณีอันดีงามสำหรับผมคือการอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืน ไม่แบ่งแยกพวกเรา พวกเขา ตั้งท่ารังเกียจว่าเป็นกระเทย ผิดเพศ เป็นลาว เป็นไทใหญ่ เป็นบ้านนอก เป็นกรุงเทพ ไปท่องเที่ยวชุมชนไหนแล้วเคารพวิถีชีวิต วิธีคิด ของคนที่นั่น พวกนี้ต่างหากที่ผมเรียกมันว่าประเพณีอันดีงาม

จริยธรรมของชาติล่ะ คืออะไร สำหรับผม มันไม่ใช่การเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เมื่อเห็นคนที่อาวุโสกว่าในสังคมทำผิด ไม่ควรสนใจเพราะเราอายุน้อยกว่า แต่จริยธรรมของชาติมันควรเป็น การที่จะกล้าพูด กล้าแย้ง สิ่งที่ไม่ถูกต้อง หรือกล้าทำในสิ่งที่ถูกต้อง การเข้าคิว การเคารพสิทธิคนอื่น อย่างนั้นมากกว่าถึงควรจะเป็นจริยธรรมอันดีงาม

ตกลงจะให้หนังไทยมีแต่ หนังผี, หนังตลกเบาสมอง, หนังแอบรักเพื่อน,แอบชอบรุ่นพี่,รุ่นน้อง หนังประวัติศาสตร์ของชาติที่ทำให้รักแต่คนชาติเดียวกันแต่เกลียดคนชาติอื่น ตกลงจะให้ดูแค่นี้เลยหรือไง ไม่เข้าใจ

มันน่าเศร้า ที่เราสามารถได้ดูหนังไทยตลกเบาสมอง ที่มีตัวละครเป็นกระเทยได้ โดยทำตัวบ้าๆบอๆในเรื่องได้ ตลกไปเรื่อยได้ แต่เราไม่สามารถดูหนังเกี่ยวกับกระเทย ที่เป็นหนังซึ่งอาจทำให้คนที่ไม่ใช่กระเทย ได้เข้าใจกระเทย ตุ๊ด แต๋ว มากขึ้น ได้หรือไง

เราควรมีหนังที่บอกเล่าเป็นความจริงที่เกิดขึ้น สะท้อนด้านห่วยๆที่เกิดขึ้นจริงๆ ดูกันแล้ว เห็นกันแล้ว จะได้ตั้งรับ เตรียมตัว หรือแก้ไข สิ่งเหล่านั้น แต่นี่กลับทำตัว “ซึน” (ซึนเดอเระ – ใจไม่ตรงกับปาก) ทำเป็นมองไม่เห็นมัน ทำเหมือนกับมันไม่เกิดขึ้น นี่มันสังคมแบบไหนกัน โลกมันสวยได้เพราะเราต้องพยายามทำให้มันสวย ไม่ใช่มองไปทางอื่นแล้วบอกว่า โลกนี้มันสวย

ถ้าเอาหนังสือมาวางไว้สองเล่ม เล่มนึงที่หน้าปกเขียนไว้ว่า “เชิญอ่านเล่มนี้” กับอีกเล่มเขียนไว้ว่า “หนังสือต้องห้าม” อันไหนมันน่าอ่านกว่ากัน ด้านเสื่อมๆในสังคมมันอยู่นอกโรงหนัง หนังไม่ได้ทำให้สังคมเสื่อมลงไปเลย ให้ฉายหนังแบบนี้ แล้วติดอาวุธทางปัญญาให้คนเข้าไปดูหนัง ให้รู้เท่าทันสิ่งที่หนังบอก เล่า เรียนรู้ วิเคราะห์ วิจารณ์ ให้เดินออกมาจากโรงหนังแล้วคิดได้ ว่าควรทำอย่างไรให้สังคมน่าอยู่ขึ้น ให้เป็นทางเลือก จากหนังบางเรื่อง ที่ห้านาทีผ่านไปหลังออกจากโรง ก็ลืมไปหมดว่าหนังพูดถึงอะไร

Advertisements