ถ้าย้อนเวลาไปซัก….สิบหกปี…แค่นั้นเอง เมื่อปี 1994 คุณนครินทร์ กิ่งศักดิ์ ออกเทปชุด “ไข้ป้าง” มาให้ได้โดดดิ้นกัน พอดีกับเป็นช่วงที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย ที่ต้องไปฝึกสอน

เรื่องน่าอายที่ได้ทำลงไปแล้ว คือการรวมตัวกันของนักศึกษาฝึกสอนผู้ชายสามสี่คน ที่ไปฝึกสอนอยู่ที่โรงเรียนสายน้ำผึ้ง แล้วมีอาการหน้ามืด ตามัว พร้อมกัน เลยชวนกันขึ้นไปเล่นดนตรี บนเวทีในงานของโรงเรียน งานอะไรซักงาน

ทั้งที่แต่ละคนก็เล่นดนตรีกันก็ไม่ค่อยจะเป็น เพื่อนบอกว่า “มึงร้องละกัน” ตอนนั้นเกิดอาการ poor insight ขั้น severe เลยกระโดดขึ้นไปร้องตามแรงยุ (โทษเพื่อน) พร้อมทั้งควบตำแหน่งกีตาร์ด้วย ทั้งๆที่ทำได้อย่างเดียวคือการตีคอร์ด

เล่นไปหลายเพลง ที่เป็นเพลงฮิตอัลเตอร์ฯ ยุคนั้น อย่าง “เพราะฉันมีเพียงเธอ” ของพราว “เอื้อมไม่ถึง”, “ประตู” ของคุณนครินทร์ แต่เพลงที่เล่นแล้วจำได้มาถึงตอนนี้คือเพลง “สบายดี”

เมื่อเริ่มต้นเพลง จำเสียงกรี๊ดของลูกศิษย์ได้ ตอนนั้นไม่ได้สนใจว่ากรี๊ดทำไม คิดเอาเองว่าเค้าคงชอบกัน รู้สึกหัวใจพอง แต่เล่นไปได้ซักพัก เห็นอาจารย์โผล่หน้ามาจากห้องพักครู แล้วก็ปิดหน้าต่างห้องพักครูจนหมด

จำไม่ได้ว่าเล่นไปกี่เพลง จำได้แต่ว่า ล่มเกือบทุกเพลง ยังรู้สึกอับอายมาจนถึงทุกวันนี้ อาย แต่ไม่เข็ดนะครับ เพราะจำได้ว่าสนุก สนุกทั้งคนเล่น ทั้งคนฟัง โดดกันกระจุยกระจาย

สบายดี

เอื้อมไม่ถึง

เพราะฉันมีเพียงเธอ

Advertisements