เราไม่ได้พบกันที่แม่น้ำ แต่เราจากกันที่นั่น

 

เราเคยยืนมองแม่น้ำสายนี้ด้วยกัน เมื่อครั้งที่แสงแดดสวย และลมเย็นพัดผ่าน เราเคยโดยสารเรือเล็กๆข้ามไปและมา ระหว่างสองฝั่งของแม่น้ำ เราเคยนั่งกินอาหาร พูดคุย หยอกล้อ ที่ริมแม่น้ำนั่น

เราใช้เวลาเริ่มต้นเรียนรู้กันระยะสั้นๆ ก่อนตกลงเรียกกันและกันว่าคนรัก เราดูแลกันและกันอย่างดีที่สุด เต็มความสามารถที่เรามี ทุกนาที ทุกชั่วโมง แต่มันไม่ได้การันตีความยืนยาวสำหรับความรักของเรา

ความสัมพันธ์เกิดขึ้น ด้วยเหตุผลหลายอย่าง หน้าตา น้ำเสียง นิสัย หัวใจ ล้วนนำพาเราสองคนให้ได้มีส่วนเกี่ยวข้องต่อกันและกันในช่วงเวลาหนึ่ง และความสัมพันธ์ก็จบลงด้วยเหตุผลมากมาย แต่เรากลับหามันไม่เจอ

เราตัดสินใจจบเรื่องราวของเราคนสองคน ที่ริมแม่น้ำในวันนั้น วันที่ลมพัดแรง แสงอาทิตย์กำลังจะหมดไป และเป็นวันฝนพรำ

เป็นวันเศร้า เมื่อต้องบอกลา เราร้องไห้ ปล่อยน้ำตาอาบสองแก้ม แม้ไม่มีใครตาย แต่เราก็เสียใจ เพราะเราต่างรู้ว่า วันที่ดีที่เคยมีนั้น จะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิมได้อีก

เราต่างรู้ เราจะไม่สามารถบอกรักกันได้อีก จะไม่มีคำว่า คนรัก ระหว่างเราสองคนอีกต่อไป

เรายืนมองแม่น้ำอย่างหมดหวัง อยากให้เรื่องราวขณะนั้นเป็นเรื่องสมมติ อยากให้เรื่องจริงคือเรายังเป็นเหมือนที่เคย

แม่น้ำ ไม่ได้ให้คำตอบกับคำถามของเราทั้งสอง เราตะโกนถาม ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หาใช่ด้วยเสียง แต่ด้วยหัวใจที่บอบช้ำสองดวง ที่กำลังเต้นอย่างแผ่วเบา และอ่อนแรง

“เราจะยังรักกันเหมือนเดิมได้มั้ย” “เราจะยังได้เจอกันหรือเปล่า” และ “เกิดอะไรขึ้น กับความรักของเราสองคน” คำถามถูกถาม แต่ไม่มีคำตอบจากจากใคร หรือสิ่งใด คำตอบอาจลอยอยู่ในอากาศ แต่เราสองคนมองไม่เห็น คำตอบอาจไหลไปตามกระแสน้ำของแม่น้ำตรงหน้า แต่เราไม่อาจสัมผัส คำตอบที่เรามี คือเรากำลังจะลาจากกัน

เราปล่อยให้เวลาของการจากลา เดินไปช้าๆ ไม่มีคำสนทนาใดๆออกมาจากเราสองคน มีแต่มือสองมือของเราสองคนที่จับกันแน่น เหมือนกลัวอีกคนจะปลิวไป ตามลมแรงริมแม่น้ำแห่งนั้น ทำได้ แค่รู้สึกว่าเรายังรักกันอยู่ และอยากให้เวลาขณะนั้นหยุดเดินลง

คำถามที่เราเคยถามในวันนั้น ไม่เคยมีคำตอบ แม่น้ำไม่เคยบอกว่าทำไมเราถึงต้องจากกัน และทุกครั้งที่เรากลับไป ภาพของความเสียใจยังตอกย้ำให้หัวใจเราเจ็บแปลบ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

เราจากกัน ทั้งที่ยังรักกัน

เราจากกันที่นั่น แม่น้ำของความรัก

Advertisements